Tarihsel kayıtlara göre, en erken sabun formülü, Batı Asya'daki Mezopotamya'da (Fırat Nehri ile Griess Irmağı'nın dibi arasındaki "iki akarsuyun ortası" anlamına gelmektedir). M.Ö. 3000 civarında, insanlar deterjan yapmak için 1 Yağ ve 5 alkali bitki külü karıştırdı. Avrupa'da sabunun kökeni hakkında birçok efsane vardı. Biri, eski Roma'daki Gaul halkının amion ve kayın gri çözümünü kalın, saç ve saç biçimiyle karıştırdığını söyledi. Bir kez, festivalde şiddetli bir yağmur patladı ve saçlar ağır hasar gördü. Romalılar tanrılarını feda ettiğinde, mangalda dana ve koyun yağının küllere düştüğü ve “gres topu” nu oluşturduğu da söylenir. Kadınlar, gres topları ile yıkanmış giysilerin yıkamanın daha kolay olduğunu buldular. Bu, insanların binlerce yıldır hayvansal yağ ve bitki külü (sabun) kullandıklarını göstermektedir.
Arkeologlar İtalya'daki Pompeii'nin kalıntılarında sabun yapım atölyeleri buldular. Romalıların ikinci yüzyılın başlarında sabun üretimine başladığını gösteriyor. Çinli insanlar uzun zamandır çim odun külü ve doğal alkali yıkama giysilerinin kullanımının, insanların domuz pankreas, domuz yağı ve karışımın doğal hareketinin, “pankreas” adı verilen bir blok haline getirildiğini biliyorlar.
Erken sabun bir lüksdü ve Fransız kimyacı rubran 1791'de ucuz hale getirmek için elektroliz tuzu kullanana kadar, ot ve odun külünden alkali yapmanın eski yolunu sonlandırdı. 1823 yılında, Alman kimyacı seferi, yağlı asitlerin yapısını ve özelliklerini keşfetti ve sabun bir tür yağ asidi idi. Ondokuzuncu Yüzyılın sonlarında, sabun yapımı endüstrisi el atölyesinden endüstriyel üretime dönüştürüldü.
Sabunun dekontaminasyonun nedeni, özel bir moleküler yapıya sahip olması, molekülün bir ucunun hidrofilik olması ve diğer ucun bir pro yağ olmasıdır. Su ve yağ arasındaki arayüzde, sabun yağı emülsifiye eder ve sabun suyunda çözünür. Su ve hava ara yüzünde, sabun sabun baloncukları oluşturmak için hava molekülleri tarafından çevrelenir. Orijinal çözülmeyen kir, sabunun etkimesi nedeniyle artık giysilerin yüzeyine bağlanamaz, ancak sabun köpüğü içinde çözülür ve son olarak yıkanır.
On sekizinci Yüzyılda, Fransızlar, küllerden elde edilen geleneksel meyve suyu yerine "suni soda" yapmak için tuz ve Karbonifer kullanmıştır. Ondokuzuncu Yüzyılda, Almanlar sodyum hidroksit yapmak için tuz suyunun elektriksel ayrışmasını icat etti; O zamandan beri, kostik sodanın yaygınlaşması, sabunun orijinalden sadece Kraliyet aristokratına dönüşmesine ve ortak insanların günlük ihtiyaçları haline gelmesine izin vermiştir.
Bundan önce, deneyimli ustalara bağlı sabun üretimi. Katılaşılamayacağı için okunacak ve tekrar tekrar denenecek bir bilgi olmadığı için, modüle edilecek yağ ve alkali oranını kullanın.
Amerika Birleşik Devletleri'nin öncü döneminde göçmenlerin, havanın ılık olduğu ilkbaharın başlarında sabun yapmak için bütün köyü alacaklarını belirtmek gerekir.
Sabun malzemesinin kaynağı meşe, kayın ve bademcik suyunun diğer odun özlerinden, yeterli değilse alkali suyunun kaynağı olarak sobanın külleridir. Alkali suyu ile, hayvansal yağ veya bitkisel yağdan elde edilen yağlar gıdalarda kullanılır, fakat yağ ve su ayrıldıktan sonra tekrar tekrarlanması gerekecektir. Ondokuzuncu Yüzyılda işletmeler sabun üretimine yatırım yaptılar.
Ekle: 9 Qingchun Yolu, hangzhou, Zhejiang, Çin
İletişim: Yi Fei
Tel: + 86-571-87228886
Mob: +8613600538853
Faks: + 86-571-87242887
E-posta: asiachem@yatai.cn
